's avatar

Intelligent people are the saddest.

It’s overwhelming when somebody calls you intelligent or smart. It’s satisfying to see that A’s on your report card every time or the ‘very good’s’ that your teachers give you every time you recite the periodic table of elements or whatever table without even having a slight error. It is an honor to be intelligent. Thinking that you could do something to change this slightly damaged world and society. But intelligent people are the saddest.

Not everyone understands how you think. Most of the times you ask questions out the box that it annoys people so you just shut your mouth and keep it in your brain. Not all people understands your passion for books, for words, for knowledge. Only few recognize that gleam in your eyes when you see a book by your  favorite author on a bookshelf in a bookstore and your frustration when you don’t have any money to buy it. Your friends will say, “It’s just a book. You can buy it next time.” But hell, at the back of your mind you are screaming that it is not just a book and the author is not just the author but your best friend.

Intelligent people rarely found friends. Most of the times, people befriend them just because they know they will be their assets in the future. Like, someone who can make their assignments, teach them stuff that they don’t know. It’s like they are investments with a great capital return. And its tiring to be like that. It’s tiring that people look at you like that, not the way you wanted them to see you. The way you should be seen.

The pressure of being the best also comes colliding head on. People always expect intelligent people to get everything at the first try, to be the first in any place, to be the best. And it’s tiring. It’s suffocating. Because you cannot always meet their expectations. And one mistake, a simple mistake, can change how they see you in an instant. 

Put them all together, and people would still wouldn’t know how hard it is to be intelligent. To not have someone who understands you. The true you.

They’ll even say to you words like, “I thought you were intelligent! How come you ended up with this?”

keithyyyyyyy asked:

So happy you're back. <3 :-D

Me too. :*> Thank you so much. <3

Hi there! After 5 months of being inactive, nakapagpost din ako dito sa blog ko. I really missed all of you guys! I missed being active, I missed posting, and I missed my friends too, of course. ;) Gusto kong gumawa ng new blog, to start a new one. You wanna know what’s the reason? The reason is, I feel like even though my blog contains thousands of followers, feel ko wala nang readers talaga, konti nalang. :( Kaya tinamad narin ako magPost dati. Haha. So, what’s up guys? Any updates? News? Haha. Miss you all. :*

http://inspiredsiangel.tumblr.com/ask

June 14, 2012

Kaninang lunch kasi pagpasok namin ng mga classmates ko sa room, tapos tinatanong ni toot kung galit ba daw ako sa kanya. Tapos sabi ko hindi. Pero hindi ako tumitingin sa kanya. Tapos sabi nung mga mates ko, tignan ko daw sya. Pero ayaw ko. Ewan ko kung bakit ayaw ko. Tapos tinatanong nya parin ako, tas sabi ko hindi nga ako galit. Tas maya-maya lahat sila lumabas, kami nalang yung natira sa room. Ugh. Pilit akong lumalabas pero ayaw talaga nila akong palabasin, hawak-hawak nila yung pinto. Tas kinausap ako ni toot, bat daw hindi ako tumitingin sa kanya, bat daw hindi ko siya pinapansin, at galit ba daw ako sa kanya. Tas sabi ko, hindi nga. Tas ayun nag-usap kami. Haha. Ngayon ka-chat ko siya sa fb, sabi nya, gusto daw nila na mag-usap kaming dalawa. Tas nung lumabas na kami ng room, sabi banaman ni toot, "Yes! Sinagot na nya ko!" Grabe sya, anong alam nya. Wala naman siyang tinatanong sakin tungkol dun sa chu chu. Tas tinanong nila kung anong date ngayon, tas sabi ko 14. Tas sabi nila, "Ah! Edi 14 nyan monthsary nyo!" Busit. Haha. Tapos lumabas nlang ako nun.

Anonymous asked:

Magphophotography or Photo shoot? You're referring to people.

Magphotography class or photo shoot. Sarreh. :)

June 11, 2012

Yung teacher ko sa computer, mahilig sa photography at magphotoshop. So nalaman nya na marunong ako through facebook. Actually, last year pa. Pero ngayon, inaaproach ulit ako ni sir, kung pwede daw sana magphotography class or yung magphotoshoot kami dito sa school, kami yung kukuha ng mga model (or yung mga hindi camera shy). Kung may time pa. Then ayun, everytime na magdidiscuss itatanong nya sakin kung naintindihan ko ba daw or nakukuha ko ganun. Ang topic kasi namin ngayon sa computer ay LOGIC GATE. Sa simula medyo mahirap pero kapag nakacatch up kana sa lesson, madali na. Ayun pati sa Adobe Photoshop chuchu magkasundo rin kami. Sa school kasi, ako lang daw may knowledge about sa adobe photoshop, well hindi naman sa pinagmamayabang ko. Nasabi rin ni sir na malawak ang photoshop diba kaya minsan kailangan din natin magdiscover or experiment ng mga new things. Ang sarap lang sa feeling ng magkasundo kayo ng teacher mo.

Sa Filipino naman, nag-orientation kami. Busit na seating arrangement yan. Pero okay lang naman para rin naman samin yung para hindi magdaldal. Yung katabi ko naman girlalush sya, juding kaya minsan hindi ko maiwasang magdaldal, pero shempre may limit yon ok. Nakakatawa talaga si mam. Fresh graduate lang sya, kaya medyo bata pa sya para maging isang teacher. Napakaapproachable nya kahit na new teacher namin sya, nakasundo namin agad kaya puro laughtrip kami kanina sa classroom. Minsan nga nagrarap sya e. HAHA. Mabilis kasi siyang magsalita. Kapag daw mabagal sya magsalit, hinihingal sya pero kapag mabilis hindi. Weird.

Kaninang lunch, naggigitara kami ng espren ko sa classroom. (uso kasi yung tawagan ngayon diba) YUNG CRUSH KO NAMAN KUNG MAKATITIG SAKIN WAGAS! Di ako tumitingin sa kanya. (pero deep inside kinikilig ako) Basta kumakanta lang ako at maggigitara. Tas yung mga kavibes ko na mga boys, kung makapamusit wagas. Nakakainlove daw ako ana. PBB Teens?!! Nako. Kaya tinuloy ko nalang yung paggitara at pagkanta namin. Shempre di ko maiwasang mailang, nagpapatawa sila e. HAHA.

Bale, ito yung happy moments ko ngayong first day ng regular classes namin. Bukas walang pasok. Bawi! HAHA. Gagawa papala ako ng assignment.

Color coding.

Kundi sana dahil dito di tayo mamomroblema ngayon sa notebooks natin. Kung pwede lang kasing kahit iba’t-ibang design nalang bat kailangan pa ng color coding. Nakakaewan. Tulad ngayon, namomroblema nko. Yung mga stitch tsaka spring na notebooks. Hay nako.

Yung kakikilala mo palang sa kanila pero close na kayo agad.

Ayun, so may new classmate kami. Pero nung 2nd year dun sila then nung 3rd year wala sila then ngayong 4th year bumalik sila ulit dito. Nung pagkatapos naming magpractice, niyaya ako ng classmate ko na pumunta sa bahay nila kaya umo-O ako. Then nagcommute na kami papunta sa bahay nila. Kwentuhan kami tsaka tawanan kami. Grabe lang. Kakikilala palang namin sa isa’t-isa pero close na kami agad. Tapos, nagsabihan din kami ng mga secrets namin na walang lalabas. Sabi ko ang gaan-gaan ng loob ko sa kanila at parang matagal ko na silang kakilala tapos ganun din yung sa kanila. Actually, lahi talaga silang bumbay. Ipinanganak sila sa india pero dito sila lumaki sa Pilipinas kaya marunong sila magtagalog. Napaka-approachable tlaga nila. Yung madaling pakisamahan. Nakakataba lang ng puso dahil nadadagdagan nanaman ang mga kaibigan ko, at magiging bestfriends ko. :>

Yung mga kaklase kong mapangtrip.

Kanina kasi practice namin for chapel. Tapos yung isa kong kaklase binubusit ako ng, "Wow brace!", "Wow ganda ng brace ah!". Tapos tumatawa nalang ako nun. Then nung hapon na, natapos kami magpractice. Pumunta kami ng friends ko sa may guard house then naggitara. Tapos bigla banaman kinuha ng kaklase ko bigla. Edi naggitara sya. Then, kinukuha ko na nun sa kanya e sakto dumating si toot. Ewan ko ba bt kinuha nya yung gitara e kinukuha ko nga yung gitara. Tapos binigay banaman nung kaklase ko yung gitara kay toot. Tapos kinukuha ko kay toot yung gitara. Habang inaabot nya banaman lahat ng mga classmates ko grabe nag-UYYYYYY sila lahat. Ajujuju. Tas sabi nung kaklase ko, “Wow brace!” tas sabi ni toot, "Nainlove na nga ko e." Tas tumatawa sya amu. Hay nako. Kapangtrip nya. Busit sya. Haha. Pero okay lang. XD

Destiny or Coincidence?

Kainis kanina. Kasi nkaoutside dress parin kami kanina. Ang suot ko kulay red na tshirt. Tapos maya-maya si ano yung pumasok, si crush.. tapos nakared din sya. Parehas pa yung pagkared ng damit namin. tapos binubusit nnman ako ng mga classmates ko. Ugh. Sabi daw soulmate/destiny daw. Tas tinatanong nila kung pinagusapan daw naming dalawa. TheF?! Anyareh? Di ko man nga kinakausap yun. Tas sabi nung isa kong classmate napapansin nya tumitingin daw siya sakin palagi. Kahit nung nag-uwian kami. (pero di ako naniniwala) Nakakainis tlg. Tapos nung nagchapel na kami, nasa likod ko kasi sya. Tapos yung classmate ko na barkada nya, utol ng utol.. (utol kasi twagan namin) -___- Ni hindii ko man nga siya kinakausap or what e. Ang sama ko no? HHAHA =)))) Baka coincidence lang yun na magkapareho kami ng tshirt. Tapos kasi sa monday pa nyan yung regular classes namin. Wala kaming pasok bukas hanggang friday. Then kami yung naasign sa chapel. Kakanta kami. Tas kasama din si ano. Siya yung magbbeatbox. Ugh. Bat ganun? -__-

PS: Ayon kay bess denise (hidden-aspirations), “Lahat ng bagay nangyayari kasi may plano ang Diyos. :)”